خودش را به تحمل وادار مىكند و آن توأم با مشقت است . على هذا احتياج نداريم به آنكه گفته‌اند : خداوند كسانى را كه قدرت روزه دارند بين روزه و فديه مخيّر كرده و آن در صورتى بود كه روزه تازه واجب شده بود و مردم عادت نداشتند سپس اين حكم با جملهء * ( « فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْه » ) * كه در آيهء بعدى است نسخ گرديد . و در نسخ نيز گفته‌اند : كه فقط حكم غير عاجزان نسخ گرديد و عاجزان در تحت عموم باقى ماندند . ملاحظهء آيات 183 تا 187 بقره نشان ميدهد كه در يك سياق و در بيان حكماند داعى نداريم كه بگوئيم : آيهء دوم اولى را نسخ كرده است ، اشتباه از آنجاست كه * ( « يُطِيقُونَه » ) * را بمعنى قدرت گرفته‌اند رواياتى نيز در تأييد گفتهء ما وارد است در تفسير عياشى از حضرت باقر عليه السّلام نقل شده : فى قوله * ( « وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَه فِدْيَةٌ طَعامُ مِسْكِينٍ » ) * قال : الشّيخ الكبير و الَّذى يأخذه العطاش » در حديث ديگرى « هو الشّيخ الكبير لا يستطيع و المريض » در روايت سوم : « الشّيخ الكبير و الَّذى يأخذه العطاش » در حديث چهارم : « المرءة تخاف على ولدها و الشّيخ الكبير » . روايت پنجم نيز قريب بآنهاست . * ( « سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِه يَوْمَ الْقِيامَةِ » آل عمران : 180 . طوق آنست كه در گردن گذاشته شود خلقتا مثل طوق كبوتر يا صنعتا مثل طوق طلا و نقره ( راغب ) يعنى آنچه را بخل كرده و در راه خدا نداده‌اند روز قيامت با آن طوق زده شوند و آن طوقى در گردنشان مىشود در روايات مراد از آيه مانع الزّكوة است در بعضى احاديث است كه مال زكوى و در بعضى زمين آن ، در گردن مانع الزّكوة طوق مىشود و در بعضى مار اقرع طوق مىشود . ظاهرا همان مال بمار مبدّل خواهد شد . رجوع شود به « كنز » . طُول : ( بضم ط ) بلندى . درازى .